Czerwone kieliszki do wina

De twee klassieke vormen doen precies tegengestelde dingen. De bourgognekelk is bol en breed, met een rand die iets naar binnen buigt zodat vluchtige aroma's blijven hangen. Dat model is bedoeld voor pinot noir, nebbiolo en andere druiven waarbij geur belangrijker is dan structuur, en loopt van 75 tot 96 cl. De bordeauxkelk is hoger en rechter, leidt de wijn dieper de mond in en verzacht daarmee de tannines van cabernet sauvignon, syrah of tempranillo. Daar zit je rond 55 tot 75 cl. Beide vormen bestaan in gehard horecaglas en in dungeblazen kristalglas zonder lood, en dat verschil merk je vooral aan de rand.

Wil je één glas voor alle rode wijn, kies dan een universele kelk tussen 43 en 55 cl: ruim genoeg om te walsen, klein genoeg om niet leeg te ogen. Zoek je juist de allergrootste modellen, dan staan die bij de grote wijnglazen. Voor witte wijn gelden andere maten en een andere vorm, die vind je bij de witte wijnglazen.

Schenk tot het breedste punt en niet hoger, ongeveer een vijfde van de kelk. Boven dat punt versmalt het glas, en juist die ruimte heb je nodig om te walsen zonder te morsen. Kamertemperatuur is een misverstand uit een tijd van koudere huizen: rode wijn komt het best uit de verf tussen 16 en 18 graden, en een lichte pinot noir mag zelfs iets koeler de tafel op.

Jonge, stevige wijn wordt zachter van lucht. Een halfuur in een decanteerkaraf werkt sneller dan een uur wachten in de geopende fles. Bij oude wijn decanteer je met een heel ander doel, namelijk om het bezinksel in de fles achter te laten. Blijft er een restje over, dan is een sangria met fruit en ijs een prima bestemming voor de rest van de fles. Schenk tot slot nooit uit een glas dat net uit een warme vaatwasser komt, want dat tilt de temperatuur in één keer omhoog.

De steel breekt bijna nooit tijdens het drinken. Het gaat mis bij het afdrogen, wanneer je de voet vasthoudt en de kelk ronddraait: op de overgang tussen kelk en steel komt dan alle spanning te staan. Houd de kelk vast en draai de doek erin.

In de vaatwasser zet je glazen zo dat stelen elkaar niet raken, kies je een kort programma en haal je ze er meteen na afloop uit. Blijft er stoom hangen, dan slaat die neer als kalk en wordt het glas dof. Die waas verdwijnt met een scheut azijn in het naspoelwater en een pluisvrije doek. Berg ze rechtop op, zodat de dunne rand nergens op rust.

Wil je eerst alle modellen naast elkaar zien, dan staat het complete overzicht bij de wijnglazen. Zoek je een bepaald merk of een serie die je al in huis hebt, dan heeft elk huis een eigen pagina in het menu hiernaast. Blijft er wijn over, dan houden wijnstoppers een aangebroken fles een paar dagen op smaak. En gebruik je je rode wijn liever als basis voor iets anders, dan staat op de cocktailpagina's per recept in welk glas het hoort.