Dirty Martini

Dirty Martini to Dry Martini, do którego dodano solankę z oliwek: słony płyn ze słoika, w którym znajdują się zielone oliwki. Nadaje on drinkowi mleczną mętność zamiast krystalicznej przejrzystości, a sól łagodzi ostre krawędzie ginu. Dzięki temu drink smakuje bardziej krągło i wytrawnie niż oryginał, bez zwiększania słodyczy. Pozostałe proporcje pozostają bez zmian: dużo ginu, odrobina wytrawnego wermutu, mieszany z lodem do uzyskania niskiej temperatury i podawany bez lodu. Standardową dekoracją jest oliwka; skórka cytryny kłóciłaby się tutaj z solą.

Określenie extra dirty martini oznacza po prostu większą ilość zalewy z oliwek. Zwykła wersja zawiera około półtora centylitra, natomiast extra dirty to mniej więcej 2,5-3 cl, a niektóre bary wszystko powyżej tej ilości nazywają filthy. Więcej zalewy oznacza także większe rozcieńczenie i więcej soli, więc gin szybciej schodzi na dalszy plan, niż można się spodziewać. Zacznij od małej ilości i spróbuj drinka przez słomkę, zanim go przecedzisz; zawsze można dolać, ale nie da się już cofnąć tej decyzji. Zamawiając drinka w barze, po prostu poproś o dirty albo extra dirty, bo każdy barman wyznacza tę granicę nieco inaczej.

Dirty martini można przygotować na oba sposoby, a wybór mocno zmienia jego charakter. Gin wnosi nuty jałowca i ziół, które w połączeniu z solą dają wytrawny, niemal ziołowy drink; wybierz klasyczny London Dry o mocy około 43 procent, bo łagodny, nowoczesny gin zniknie pod smakiem zalewy. Wódka daje czystszą wersję, w której pierwsze skrzypce grają słoność i wermut - i dla wielu osób właśnie dlatego warto tu zajrzeć. Obie wersje miesza się, a obie zyskują na użyciu butelki wyjętej prosto z zamrażarki.

Wybierz zielone oliwki w zalewie, nie w oleju. Manzanilla z Hiszpanii to klasyczny wybór: jędrna, lekko orzechowa, z zalewą słoną, ale nie przesadnie. Castelvetrano jest łagodniejsza i słodsza, dzięki czemu nadaje drinkowi bardziej zaokrąglony smak. Oliwki nadziewane czosnkiem lub papryką wyraźnie zmieniają też charakter koktajlu, więc najpierw spróbuj osobno samej zalewy. Najlepiej sprawdzają się oliwki ze słoika zawierającego tylko wodę i sól; słoiki z dużą ilością octu lub kwasu cytrynowego sprawiają, że drink staje się ostry. Dwie oliwki na wykałaczce to standardowa dekoracja, ale trzy też są w porządku.

Mieszanie to tutaj właściwa metoda, nawet jeśli w składzie jest zalewa. Trzydzieści sekund mieszania z dużą ilością lodu w szklanicy barmańskiej obniża temperaturę i rozcieńcza drinka mniej więcej o jedną piątą - dokładnie tyle, by złagodzić moc alkoholu. Wstrząsanie sprawia, że napój staje się pienisty i jeszcze bardziej mętny, a to odbija się na jego teksturze. Następnie starannie przecedź drinka, bo kawałek oliwki lub odłamek lodu w kieliszku zmarnowałby efekt starannego chłodzenia. Najlepiej sprawdzi się drobne sitko hawthorne albo julep; zobacz nasze sitka koktajlowe.

Trzy warianty tego samego schematu, każdy z innym akcentem. Gibson to ten sam mieszany Martini z marynowaną cebulką koktajlową, która nadaje mu wytrawny i lekko kwaśny charakter, nie mącąc napoju. Vesper Martini łączy gin, wódkę i Lillet Blanc, a następnie jest wstrząsane, dzięki czemu smakuje łagodniej i bardziej kwiatowo. Dirty Martini jest z tej trójki najbardziej wytrawne i najmniej korzenne. Osoba próbująca go po raz pierwszy zwykle zaczyna właśnie od niego, ponieważ sól sprawia, że alkohol wydaje się łagodniejszy, niż jest w rzeczywistości.