Valpolicella
Valpolicella to czerwone wino z Wenecji Euganejskiej, a nazwa ta obejmuje całą drabinę: od lekkiego classico, przez pełniejsze ripasso, po amarone. O tym, co odróżnia poszczególne poziomy, decyduje to, co dzieje się z winogronami i winem po zbiorach.
Wino według rodzaju
Valpolicella to jeden z zakątków działu win czerwonych. Tutaj przeczytasz więcej o jego sąsiadach.
Czerwone wino
Winogrona od merlota po malbeca, wpływ dojrzewania na wino i temperatura, w której należy je podawać.
O czerwonym winie →Brunello
Drugie wielkie włoskie czerwone wino, pochodzące z Toskanii, a nie z Wenecji Euganejskiej.
O brunello →
Merlot
Jedna z najbardziej znanych ciemnych odmian winogron na świecie, która we Friuli ma także włoskie wcielenie.
O merlocie →
Lambrusco
Lekko musujące czerwone wino z sąsiedniego regionu, dla tych, którzy szukają czerwonego wina z bąbelkami.
O lambrusco →Jeden region i dwa sposoby, by wydobyć z niego więcej
Valpolicella to region czerwonego wina w Wenecji Euganejskiej, w północno-wschodnich Włoszech, między Alpami a Morzem Adriatyckim, na północ od Werony. Wina powstają z rodzimych ciemnych odmian winogron: podstawę stanowi corvina, uzupełniana przez rondinellę i molinarę, a w ripasso i amarone także przez corvinone. Corvina rośnie niemal wyłącznie w tym zakątku Włoch i słynie ze świeżej kwasowości, aromatów czerwonych owoców oraz subtelnej ziołowości. Jeśli na etykiecie widnieje oznaczenie Classico, winogrona pochodzą z pierwotnego, centralnego obszaru regionu. Takie wino jest lekkie, łagodne i łatwe do picia, z soczystą kwasowością, która dobrze pasuje do sosu pomidorowego i antipasti.
Nazwa nie oznacza więc jednego wina, lecz całą drabinę, po której wspina się dzięki dwóm technikom. Pierwsza nazywa się ripasso, dosłownie „ponowne przejście”: młoda valpolicella trafia na skórki i osad drożdżowy po amarone, co uruchamia drugą fermentację. Zawartość alkoholu nieznacznie wzrasta, zwiększa się ilość tanin, a wino zyskuje dodatkowy kolor, aromat i smak. Druga technika to appassimento, czyli suszenie winogron przed produkcją wina. Owoce tracą przy tym do czterdziestu procent wody, dzięki czemu wszystko, co zawierają, staje się bardziej skoncentrowane. Jeśli podczas późniejszej fermentacji wszystkie cukry z winogron zostaną przekształcone w alkohol, wino nazywa się amarone; jeśli fermentacja zatrzyma się w połowie, pozostaje w nim cukier i nosi nazwę recioto.
W skrócie
Sześć butelek, od lekkiego do ciężkiego
Te sześć win jest uporządkowanych według poziomu i pokazuje całą drabinę: dwie zwykłe valpolicelle, dwa ripassa, amarone i na końcu słodkie recioto.
Terre di Verona Valpolicella
Najniższy szczebel: soczyste, ze świeżą kwasowością i lekko ziołowym finiszem. To dokładnie ten rodzaj czerwonego wina, który pasuje do garnka z sosem pomidorowym.
Zonin Valpolicella Classico
Classico oznacza, że winogrona pochodzą z pierwotnego, głównego obszaru upraw. Lekkie, gładkie i łatwe do picia, z typowych dla regionu odmian corvina, rondinella i molinara.
Cantina di Verona Ripasso
Pierwszy szczebel wyżej: to wino fermentuje po raz drugi na osadzie amarone, dzięki czemu zyskuje znacznie więcej smaku. Intensywne, z nutami czarnych wiśni.
Zonin Ripasso Superiore
Z odmian corvina, rondinella i molinara najpierw powstaje owocowe, aromatyczne wino; cztery miesiące później następuje druga fermentacja z moszczem amarone. Mocne i złożone, z nutami wiśni.
Masi Costasera Amarone
Wino powstałe z podsuszanych winogron, co zapewnia wysoką koncentrację. Wszystkie cukry gronowe przekształciły się w alkohol, dlatego jest wytrawne, mocne i pełne, z nutami czarnych owoców.
Recioto Valpolicella
Te same podsuszone winogrona co w przypadku amarone, ale tutaj nie wszystkie cukry są przekształcane w alkohol. Kusząco słodkie, aksamitne i z długim finiszem.
Amarone dojrzewa co najmniej dwa lata, zanim trafi do butelki, a amarone riserva - co najmniej cztery.
Dojrzała wiśnia, śliwka i nuta czekolady
Czerwone owoce i przyprawy
W ripasso wyczujesz dojrzałe wiśnie, śliwki i czarne porzeczki, a także czekoladę, przyprawy i nutę skóry. Zwykła valpolicella pozostaje bliższa świeżym czerwonym owocom i lekkiej korzenności szczepu corvina.
Pełne, wytrawne i strukturalne
Ripasso jest zazwyczaj wytrawne i ma więcej struktury oraz złożoności niż wino bazowe, ponieważ podczas drugiej fermentacji wzrasta poziom tanin. Amarone idzie jeszcze dalej: jest skoncentrowane i złożone, z aromatami czarnych owoców.
Długi i korzenny
Im wyżej na skali, tym dłużej smak pozostaje po przełknięciu; w przypadku zwykłych win jest to lekko korzenny finisz, a w przypadku amarone - intensywny. Recioto jako jedyne kończy się słodko i aksamitnie, ponieważ w winie pozostał cukier.
Profil smakowy ripasso, znajdującego się pośrodku skali. Zwykła valpolicella uzyskuje niższą ocenę pod względem mocy i wyższą pod względem świeżości, amarone plasuje się jeszcze wyżej pod względem mocy, a recioto jako jedyne ma wysoką ocenę pod względem słodyczy.
Jak podawać valpolicellę
W przypadku ripasso i amarone obowiązuje ta sama zasada: nie podawać zbyt ciepłych, a młode butelki dać na chwilę do napowietrzenia.
W temperaturze od 16 do 18 stopni
Ripasso i amarone podaje się w temperaturze od 16 do 18 stopni. To chłodniej niż w ogrzanym pomieszczeniu, dlatego śmiało włóż butelkę do lodówki na pół godziny przed nalaniem. Podane zbyt ciepłe wino będzie przede wszystkim zdominowane przez alkohol.
Odpowiedni kieliszek →Dekantowanie młodych butelek
Młode ripasso może zyskać na około trzydziestu minutach w karafce, a dekantowanie zaleca się także w przypadku młodszego amarone. Dzięki temu wino nabiera powietrza, a aromaty uwalniają się, zanim pierwszy kieliszek trafi na stół.
Karafki do dekantacji →Do ragù, dań duszonych i dojrzałego sera
Ripasso pasuje do pikantnych dań z makaronem, takich jak lasagne lub tagliatelle z grzybami albo ragù, do grillowanego i duszonego czerwonego mięsa, takiego jak ossobuco i golonka jagnięca, do pieczonych warzyw z ziołami oraz do dojrzałych serów, takich jak pecorino i długo dojrzewający parmezan. Amarone wymaga treściwszych potraw: dziczyzny i dań duszonych.
Sześć butelek →Koktajle zbliżone do valpolicelli
Nie istnieją koktajle z valpolicellą, ripasso ani amarone; tych win nie miesza się, tylko pije w czystej postaci. Te cztery propozycje są do nich najbardziej zbliżone: dwie z niemusującym czerwonym winem i dwie włoskie klasyki z bąbelkami.
Sangria
Czerwone wino z kawałkami owoców i dużą ilością lodu, przeznaczone do podania od razu w dzbanku.
Tinto de Verano
Czerwone wino rozcieńczone gazowanym napojem cytrynowym, podawane z dużą ilością lodu.
Aperol Spritz
Aperol, prosecco i woda gazowana w pojemnym kieliszku z lodem i plasterkiem pomarańczy.
Hugo Spritz
Syrop z kwiatu czarnego bzu, prosecco, woda gazowana i świeża mięta na lodzie.Odpowiedni kieliszek do valpolicelli
Do ripasso zaleca się pojemny kieliszek do czerwonego wina, a do amarone duży kieliszek do czerwonego wina. Czasza zatrzymuje aromaty i rozprowadza je, dzięki czemu zapach i smak mogą lepiej się ujawnić. Nalewaj do miejsca tuż poniżej najszerszej części kieliszka, aby móc zakręcić winem bez rozchlapywania. To kieliszki, które sami polecamy.
Wszystko, co jeszcze chcesz wiedzieć o valpolicelli
Nie ma tu odpowiedzi na Twoje pytanie? Zobacz nasze przepisy na koktajle lub skontaktuj się z nami.
Przejdź do przepisów na koktajle →