Suffering
Bastard

De IBA schrijft cognac of brandy voor, en dat geeft de rondste, meest fruitige versie. Een jonge cognac, VS of VSOP, van bijvoorbeeld Hennessy of Rémy Martin is genoeg; een oude XO is hier zonde, want de gember neemt de fijne tonen over. Veel bars gebruiken bourbon in plaats van cognac. Die maakt de drank zoeter en voller, met vanille en karamel die goed passen bij gember. Beide versies zijn goed, het is een kwestie van smaak. Twijfel je, maak ze dan naast elkaar met dezelfde gin en hetzelfde gemberbier, dan proef je direct welk karakter je voorkeur heeft.

Kies een klassieke London Dry met een duidelijke jeneverbestoon, zoals Tanqueray London Dry. Die jeneverbes en de citrus in de gin zijn nodig om tegenwicht te bieden aan de ronde cognac en de zoete gember. Een zachte, bloemige gin verdwijnt in deze drank, net als een gin met veel komkommer of roos. Het alcoholpercentage mag wat hoger zijn: een gin van rond de 43 procent blijft overeind naast het gemberbier. Een Old Tom, iets zoeter, kan ook, maar haal dan het gemberbier iets terug zodat de drank niet te zoet wordt.

De IBA vraagt om gemberbier, en dat is een bewuste keuze. Gemberbier is scherp, soms licht troebel en heeft een duidelijke pit van verse gember. Ginger ale is zachter, zoeter en helderder, meer frisdrank met een vleugje gember. In een Suffering Bastard moet de gember de twee sterke dranken bijhouden, en dat lukt ginger ale niet. Kies een gemberbier met echte gember op het etiket en niet te veel suiker. Proef hem eerst apart: prikt hij in je keel, dan is hij goed. Zet de flesjes vooraf in de koelkast, want warm gemberbier schuimt over en verliest zijn koolzuur.

In tikibars kom je een heel andere Suffering Bastard tegen. Trader Vic gebruikte de naam voor een drank met lichte en donkere rum, limoensap en een paar scheuten curaçao, orgeat en suikersiroop, verwant aan zijn Mai Tai. Die werd geserveerd in een eigen mok: een gedrongen mannetje dat met zijn handen op zijn hoofd lijdt onder zijn kater. Veel tikibars schenken hem nog altijd in zo'n mok. De IBA houdt het bij de versie van Scialom met cognac, gin en gemberbier; de tikiversie is eerder familie van de Zombie dan van dit recept.

Voor een groep maak je de basis vooraf. Meng per persoon 3 cl cognac, 3 cl gin, 1,5 cl limoensap en 2 dashes Angostura in een fles en zet die minstens een uur in de koelkast. Vul bij het serveren de longdrinkglazen met ijs, schenk 7,5 cl van de basis in elk glas en vul aan met koud gemberbier. Shaken is dan niet nodig, want de basis is al koud en het gemberbier mengt vanzelf. Doe het gemberbier nooit vooraf in de kan: binnen een kwartier is de prik eruit. Reken op een liter gemberbier voor acht glazen.

Reken op 11 tot 12 procent in het glas. De 3 cl cognac en de 3 cl gin van elk 40 procent leveren samen 2,4 cl pure alcohol, verdeeld over een drank van zo'n 20 tot 22 cl met het gemberbier en het smeltijs erbij. Dat komt neer op bijna twee standaardglazen. Door het gemberbier en de limoen drinkt hij als een frisse longdrink, dus hij is sterker dan hij lijkt. Dat maakt de naam extra ironisch: als middel tegen de kater kun je hem beter niet te vaak bestellen.